«Μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρὶῳ ἀποθνῄσκοντες... τὰ γὰρ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ' αὐτῶν.» (Ἀπόκ. 14,13)

Μὲ αἰσθήματα βαθυτάτου σεβασμοῦ, εὐγνωμοσύνης καὶ συγκινήσεως, ἡ τοπικὴ κοινωνία της Ἄρβης, ὅπου ὑπηρέτησε ὡς ἐφημέριος γιὰ περισσότερα ἀπὸ σαράντα τέσσερα χρόνια, καθὼς καὶ ἡ γενέτειρα του, ὁ Ἀμιράς, διατηροῦν ἄσβεστη τὴ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Στυλιανοῦ Γεωργιαννάκη, ἑνὸς κληρικοῦ ὁ ὁποῖος ἀφιέρωσε ὁλόκληρη τὴ ζωή του στὴ διακονία τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου, στὴν πνευματικὴ οἰκοδομὴ τῶν πιστῶν καὶ στὴν ἀνιδιοτελῆ προσφορά του πρὸς κάθε ἄνθρωπο ποὺ εἶχε ἀνάγκη.

Ὁ ἀοίδιμος Πατὴρ Στυλιανὸς ὑπῆρξε λειτουργὸς τοῦ Ὑψίστου μὲ ἀκλόνητη πίστη, ταπείνωση καὶ αἴσθημα ἱερὰς εὐθύνης. Ἡ ἱερατική του πορεία ὑπῆρξε ὑπόδειγμα ἀφοσιώσεως στὴν Ἐκκλησία, διακρινόμενη ἀπὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα, ποιμαντικὴ διάκριση καὶ πατρικὴ ἀγάπη πρὸς τὸ ποίμνιο ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἡ Θεία Πρόνοια.

Ἰδιαιτέρως ξεχώρισε ὡς πνευματικὸς πατέρας ὄχι μόνο σὲ Ἱερεῖς ἀλλὰ καὶ σὲ λαϊκούς. Μὲ διάκριση, πραότητα καὶ ὑπομονὴ δεχόταν κάθε ἄνθρωπο, προσφέροντας λόγο παρηγοριᾶς, ἐνισχύσεως καὶ ἐλπίδος. Τὸ πετραχήλι του ἔγινε καταφύγιο πολλῶν ψυχῶν, ἐνῷ ἡ σοφία τῶν λόγων του καὶ ἡ αὐθεντικότητα τῆς ζωῆς του ἐνέπνεαν ἐμπιστοσύνη καὶ ὁδηγοῦσαν πολλοὺς ἀνθρώπους στὸν δρόμο τῆς μετανοίας, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.

Παράλληλα, ὑπῆρξε ὑποδειγματικὸς οἰκογενειάρχης, ἀποδεικνύοντας μὲ τὸν προσωπικό του βίο ὅτι ἡ ἱεροσύνη καὶ ἡ οἰκογένεια μποροῦν νὰ συμπορεύονται ἁρμονικά, ὅταν θεμελιώνονται στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀλληλοθυσία καὶ στὴν ἀρετή. Ἡ οἰκογένειά του ὑπῆρξε πάντοτε στήριγμα τῆς διακονίας του καὶ ζωντανὴ μαρτυρία τῶν ἀξιῶν ποὺ ὁ ἴδιος δίδασκε.

Ἡ προσφορά του πρὸς τὴν κοινωνία ὑπῆρξε πολύπλευρη καὶ ἀδιάλειπτη. Μὲ εὐαισθησία καὶ διακριτικότητα στάθηκε πλησίον τῶν πτωχῶν, τῶν ἀσθενῶν, τῶν ἡλικιωμένων καὶ κάθε δοκιμαζομένου συνανθρώπου μας, προσφέροντας ὄχι μόνο ὑλικὴ ἐνίσχυση, ἀλλὰ κυρίως πνευματικὴ παρηγορία καὶ ἀνθρώπινη παρουσία. Γιὰ τὸν μακαριστὸ Πατέρα Στυλιανό, ἡ διακονία δὲν περιοριζόταν ἐντὸς τῶν τειχῶν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ τῆς Ἐνορίας της Ἄρβης, ἀλλὰ ἐπεκτεινόταν σὲ κάθε ἔκφανση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, ὅπου καὶ ἂν τὸν καλοῦσαν ἦταν παρών, δὲν σκεφτόταν ἂν ἦταν βράδυ ἢ πρωί, μεσημέρι ἢ βράδυ, ἐκεῖ ὅπου ὑπῆρχε ἀνάγκη, πόνος ἢ μοναξιὰ ὁ πατήρ Στυλιανὸς έσπευδε να συντράμει.

Τὸ ἦθος, ἡ ἁπλότητα, ἡ εὐγένεια, ἡ καλοσύνη καὶ ἡ ἀνιδιοτέλειά του τὸν κατέστησαν ἰδιαίτερα ἀγαπητὸ στοὺς ἐνορῖτες του καὶ στὴν κοινωνία της Βιάννου καὶ σὲ ὅσους εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ τὸν γνωρίσουν. Δὲν ἐπιζήτησε ποτὲ τιμὲς καὶ διακρίσεις· μοναδική του ἐπιδίωξη ἦταν ἡ πιστὴ ἐκπλήρωση τοῦ ἱερατικοῦ του καθήκοντος καὶ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς διακονίας τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ κοίμησή του ἄφησε δυσαναπλήρωτο κενὸ στὴν Ιερά Μητρόπολη μας, στην τοπική Ἐκκλησία της Άρβης, στὴν κοινότητα και στην Επαρχία μας. Ἐν τούτοις, ἡ μνήμη του παραμένει ζωντανὴ μέσα ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς ζωῆς του, τὸ ποιμαντικό του ἔργο καὶ τὶς ἀναρίθμητες ψυχὲς ποὺ εὐεργετήθηκαν ἀπὸ τὴν παρουσία καὶ τὴν ἀγάπη του.

Εὐχόμεθα, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου νὰ ἀναπαύει τὴν ψυχή του «ἐν σκηναῖς δικαίων», νὰ τὸν κατατάξει «μετὰ τῶν Ἁγίων» καὶ νὰ χαρίζει στοὺς οἰκείους του παρηγορία καὶ τὴ βεβαία ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως, ποὺ ἐκεῖ πιστεύουμε...

Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.

+π. Ἐμμανουὴλ Ἄθαν. Ραπτάκης

Ἐφημέριος τῆς Ἐνορίας Ἁγίου Γεωργίου

Ἀμιρά